W drugiej części relacji nie będzie żadnych spektakularnych spektakularności. Ostatnio mam nieco mniej czasu na klejenie modeli, a tych kilka elementów przykleiłem na przestrzeni kilku miesięcy.
Po naklejeniu burt pudła, zacząłem przyklejać drobnicę na spodniej części modelu.
Tak oto pojawiły się widły maźnicze oraz odsprężynowanie wykonane z cienkiego drutu miedzianego.
Maźnice zamknięte są z jednej strony modelu, aby umożliwić przepchnięcie osi mocującej zestawy kołowe. Po umocowaniu zestawów, zakleję maźnice z drugiej strony modelu.
Same maźnice postanowiłem zrobić po swojemu, gdyż autor projektu zaplanował je warstwicowo. O ile w H0 (to była początkowa wielkość modelu) mogło się to sprawdzić, o tyle w zerówce już nie bardzo. Dlatego zrobiłem po prostu skrzyneczki z papieru milimetrowego.
Na czołowych osłonach pomostów wylądował drut miedziany oraz przyłącza (nie mam pojęcia do czego – myślę że oświetlenia końca wagonu). Przyłącza zrobiłem ze skośnie uciętych okrągłych profili styrodurowych.
Styrodur pojawił się też w sprzęgach trąbkowych, przymocowanych do supportu na spodzie wagonu.
Na rysunku poglądowym jest narysowane coś na kształt zbiornika lub cylindra. Nie bardzo wiem do czego służył, gdyż nic nie wskazuje, aby pojazd miał hamulec pneumatyczny. Chciał-nie chciał dokleiłem i zbiornik/cylinder.
Układ hamulcowy jest bardzo delikatny, i wystaje nieco poniżej wideł maźniczych, więc przed jego zamontowaniem trzeba było zrobić jakąś doraźna podstawkę, gdyż model jest nieco za krótki, aby użyć mojej uniwersalnej podstawki.
Koła zamówiłem sobie u Orzecha – a jakże, drukowane w 3D. Tak, jestem leniwcem i heretykiem 😉
Poważnym wyzwaniem będzie dach wagonu. nie ma jednolitej krzywizny przez cała długość, do tego ma nadbudówkę z wietrznikami. podcięcia muszą być takie, aby przejść z łukowatego do prostego bez powstania garba. Po zepsuciu kilku dachów, osiągnąłem w miarę to, co chciałem.
Spód dachu będzie przyklejony do listwy, którą wyciąłem z preszpanu, dodatkowo wzmocnionego przez nasączenie cyjanoakrylem.
