Serdeczności!

Nadeszła część 11 relacji z budowy słodkiego parowozu. 🙂 Jest to jednocześnie ostatnia odsłona.

Zaskoczeni? 😉

Od ostatniego wpisu doszły przede wszystkim czołownice i sprzęgi.
Powiem szczerze, że sprzęgów nie mogłem się doczekać, bo sposób wykonania ułożyłem sobie w łepetynie już sporo wcześniej. 🙂

To tak:
– drut
– karton
– łańcuszek z drogerii Rossmann.

Wszystko łączymy za pomocą kleju. 😉

A teraz…
GALERIA KOŃCOWA!

Tak, tak Kochani. To już koniec budowy słodkiego parowozu. Nie ma już co dodawać, ani co brudzić. Przytłumiłem jeszcze trochę te jasne zapylenie – głównie dach i silniki. Pociapkałem co nieco. Tak już będzie. 🙂
Wszystko co mieliście zobaczyć, to już widzieliście, więc w galerii tylko takie ogólniki. W zimowym nastroju, bo przecież wciąż sypie (przynajmniej u mnie – na południe od Katowic ;-))

Zapraszam!

Na sam koniec powiem Wam, że jestem w jakimś stopniu więcej, niż zadowolony z powstałego efektu. Model wykonałem na podstawie, powiedzmy sobie szczerze, prostego rysunku z książki „Parowozy wąskotorowe produkcji polskiej” autorstwa Bogdana Pokropińskiego.
Sam rysunek, jak i powstały (z modyfikacjami względem rys.) parowóz i tak nie jest odzwierciedleniem oryginału. Co zresztą widać, jeżeli porównamy zdjęcie i model. Tutaj nie trzeba być nie wiadomo jakim znawcą. Jednym słowem, model zbudowałem na podstawie dostępnych źródeł i nie każdemu musi się podobać. Szanuję to. 🙂

Model powstawał 5 miesięcy i 4 dni. Czy to dużo, czy mało? Jak na projekt własny parowozu, to chyba mało. 😉

Dziękuję wszystkim za odwiedziny i szczególnie tym, którym chciało się napisać te kilka słów. Kolej wąskotorowa, zwłaszcza w skali H0e, nie jest wielce popularna, więc tym bardziej dziękuję za wiadomości i kibicowanie.

Patryk (Rico)

Do następnego!