makieta

All posts tagged makieta

Ostatniego dnia lipca roku 2017 Pingwin wraz z Pingwinową wybrali się na „Wystawę miniatur kolejowych” w Rewalu. Z rana nie zapowiadało się słonecznie, więc zamiast plaży chcieliśmy zrobić coś pod dachem, jednak pogoda zrobiła psikusa i od południa do wieczora świeciło słoneczko.

Samo dojście nie jest jakimś wyczynem, tym bardziej, że idzie zaparkować pod pobliskim sklepem i spokojnie podreptać na stację. Okolica jest raczej dostatecznie oznakowana. Boli, że na oznakowanie składają się niewielkie znaczki… jednocześnie patrząc pod kątem innych atrakcji Rewala, gdzie są plakaty na pół płotu. Ul. Dworcowa jest ładną, urokliwą dróżką z kostek. Raczej nie spotkamy tam wszędobylskich stoisk z pamiątkami. Bynajmniej ja nie spotkałem. 😉

    

Na samym dworcu w Rewalu wisi stosowna, dosyć duża informacja odnośnie tego, co możemy tam spotkać. Oj, gdyby takie wisiały i na mieście. 🙂 Jeżeli chodzi o sam budynek dworca, to powiem, że jest ładnie odnowiony. Są ławeczki, latarnie, tynk na razie nie odpada. Brak jest jednak oznakowania dotyczącego peronów oraz kierunków, w których udają się pociągi wąskotorowe. Jednak Nadmorską Kolej zostawimy sobie na jakiś osobny wpis. Na inne oznakowania dworcowo-wystawowe składa się jeszcze zalaminowana karteczka.

 

W okolicy znajduje się jeszcze zestaw kołowy prod. Krupp z roku 1921.

Środek budynku prezentuje się następująco. Widzimy siedziska w poczekalni (z miejsca fotografującego i za jego plecami są jeszcze lepsze fotele ;-)) regał z zabawkami, które możemy zakupić oraz wszelkie pamiątki dworcowe. Zaraz z lewej strony jest jeszcze kasa kolejki wąskotorowej. Kolej wąskotorowa i wystawa miniatur, to dwie osobne historie. Należy patrzeć gdzie się idzie i do kogo.

 

W stosach pamiątek nie zabrakło oczywiście modelu naszego Vikinga 🙂 co nie powiem – bardzo mnie cieszy. Miło zobaczyć na drugim końcu kraju personalia kumpla. 🙂

  

Na wystawę CO WAŻNE nie można wejść samemu. Malutką grupę oprowadza przewodnik, który mówi i po naszemu, i po sąsiedzku – niemiecku. Bilety kosztują po 15 zł. Dziecka mają zniżki.

Udajemy się po schodkach na górę i wita nas regał, w którym możemy ujrzeć m.in. przegląd skal modelarskich – od zerówki do N’ki.

 

Zaraz z lewej strony jest pokój dziecięcy. Są w nim trzy makiety, na których dzieci mogą się pobawić. W gusta najmłodszych trafiają szczególnie dwie kolejki rozłożone na podłodze.

 

Z tego pokoju przechodzimy do pomieszczenia ze skalą TT, gdzie umiejscowiona jest makieta z lat 70/80. Dzieło bogate przede wszystkim w układ torowy. Dodatkowo makieta jest oświetlona, a przewodnik prezentuje nam walory wieczorne poprzez zgaszenie światła w pomieszczeniu. Z racji lat, w których wykonana została makieta, wiele obiektów na niej zrobionych jest własnoręcznie. Możemy pogratulować autorowi, bo jak na tamte czasy, to myślę, że szacunek się należy.

          

W przypadku wykolejenia, tudzież zatrzymania składu w tunelu, makieta posiada „otwierane osiedle”. 😉

  
 

W regałach obok makiety znajdują się przeróżne modele kolejowe w skali TT z lat 70/80.

     

Są też antyki w skali N.

 

I eNkowa makietka w walizce.

  

W kolejnym pokoju mamy makietę w skali H0. Czy makieta jest oświetlona? Nie wiem, jednak dodatkową atrakcją na niej jest obracające się śmigło elektrowni wiatrowej. I chociaż nie działa, to nieźle prezentuje się również wyciąg krzesełkowy. Są też „smaczki” w postaci scenek, takich jak: świnka na dachu wieży ciśnień, czy kochająca się para.

           

  

Analogicznie jak w przypadku innych skal, w regałach obok prezentowane są modele w skali H0. Znajdziemy też trzy sztuki kartonów w 25-tce.

      

W ostatnim pokoju na piętrze, który możemy odwiedzić wraz z przewodnikiem, znajdują się kolejki w trzech skalach (N, TT, H0). Tak jak w przypadku wcześniejszego regału, jest to porównanie skal modelarskich. Mamy też możliwość zobaczenia ile, jaka skala zajmuje miejsca w przestrzeni. Zaraz obok jest niewielka wystawa wojskowa, gdzie znajdziemy działa kolejowe, dioramki oraz złoty pociąg, którego nie mam na zdjęciu. Przyjedziecie – zobaczycie. 😉

     

Co ważne, w pomieszczeniu jest również księga pamiątkowa, gdzie śmiało można się wpisać.

 

Teraz przedstawię subiektywną opinię modelarza – nie związaną z działalnością Kartonowej Kolei.

Na początku chciałbym zaznaczyć, że zgodnie z tym, co widziałem w księdze pamiątkowej, zdaję sobie sprawę, że placówka istnieje dopiero rok. Dopiero? A może już rok? Zależy pod jakim kątem spojrzeć.
Poruszę temat makiet kolejowych, bo jest to niejako Wasza wizytówka (co też zaznaczacie w informacjach nt. placówki). Również podczas oprowadzania szczególną uwagę poświęcacie makietom, więc tym bardziej uważam, że należałoby się na nich skupić, jednak już bez osób odwiedzających.

Makiety prezentują dosyć niski poziom wykonania, co mnie jako modelarza kłuje w oczy, a jeżeli nie będą chociaż połowicznie doglądane, to się po prostu kiedyś rozsypią. Osobiście widziałem „latające” domy nad trawą (nie przytwierdzone), pourywane poręcze, czy wywróconych ludzików. Nie oczekuję tutaj drugiego Miniatur Wunderland, ale myślę, że przy odrobinie pracy placówkę można byłoby nazywać mianem takiej wystawy. Tym bardziej, że makiety nie są sterowane transformatorem FZ1, tylko profesjonalnymi pulpitami z odpowiednimi zadajnikami prędkości, a co najważniejsze (według etykiety prezentacyjnej) makiety są własnością: Wystawy Miniatur Kolejowych. Nie wiem na jakich zasadach autorzy makiet przekazali Wam dzieła, ale, jeżeli macie jakiekolwiek pole do popisu, to należałoby z niego skorzystać. Szutrowanie torowiska (w przypadku makiety TT) czy posianie trawki elektrostatycznej, to nie jest duży wydatek, a krajobraz naprawdę na tym zyska.

Pod względem PR, jeżeli nie macie osób, by to wykonać, to może zainwestujcie w materiały i poproście modelarzy o odwiedziny? Może jakieś warsztaty? Powiem szczerze, że nawet nie trzeba zamykać wystawy, by to robić. Udoskonalanie makiet przy zwiedzających na pewno przykuło by ich uwagę.

Kolejną sprawą jest chaos na regałach, gdzie może skale pasują do siebie, ale poza tym znaleźć można wszystko – architekturę, parowozy, elektrowozy, samochody, a nawet modele kartonowe. Proponowałbym odpowiednie podzielenie gablot. Może na epoki modelarskie? Może taborowo? Parowozy, spalinowozy, elektrowozy? Wagony towarowe, osobowe…? Osobną gablotę na architekturę oraz osobną na modele kartonowe.

Brakuje jakiegokolwiek wspomnienia o makietach modułowych. Całą uwagę przewodnik poświęcił obecnym tortom, co poniekąd nakreśla odwiedzającym przymus zabawy kolejką. Każdy rodzaj makiet posiada swoje wady i zalety. Wadą tortu jest zajęcie ogromnej przestrzeni, gdzie nie każdy może sobie na taki rodzaj makiety pozwolić.
Natomiast moduł zajmuje mało miejsca oraz z łatwością można go przetransportować na imprezy modelarskie, gdzie z kilkunastu/kilkudziesięciu modułów (razem z Twoim) tworzy się ogromną, realistyczną makietę kolejową.

Może warto byłoby wykonać w celu prezentacji na wystawie, profesjonalny moduł? Odwiedzający zobaczyliby ile miejsca taka makieta zajmuje, jaką posiada konstrukcję oraz jak można się bawić za jej pomocą.

Brakło również wspomnienia o modelach kartonowych (pomimo kilku obecnych w gablotach). Modelarstwo kartonowe daje nie mniejszą radość, jak bawienie się kolejką za pomocą zasilacza. Co smutne, w sklepiku przy kasie brak jest wyboru modeli kartonowych. Nie ma KOTEBI, Answera, GPM, nie ma ADW czy Modelika. Chciałbym zauważyć, że oprócz zdecydowanej większości jaką są dzieci, czasem do Was przybywają modelarze (jak np. ja), którzy chcieliby się zaopatrzyć w kartony, gdzie jednak nie mają takiej możliwości. Przeciętny zjadacz chleba nie ma szans podpatrzeć, jak wygląda profesjonalne opracowanie modelu kartonowego. Takiego, który oferuje kilkaset elementów do wycięcia, rysunki montażowe, czy elementy laserowe.

Kolejnym brakiem, który zauważyłem jest brak czasopism kolejowych do zakupienia, czy chociażby poczytania w poczekalni. Przydałoby się w sklepiku kilka tytułów. Tym bardziej, że nasz przemysł wydawniczy nie próżnuje i systematycznie pojawiają się nowe numery „Kolei Małych i Dużych”, „Świata Kolei” czy „Stalowych Szlaków”. Książka „Historia kolei w Polsce” naprawdę nie załatwia sprawy.

Tak, jak wspomniałem na początku, wystawa w tym miesiącu obchodzi swoją pierwszą rocznicę i dzięki temu, że jest ona pierwszą, to mam nadzieję, że placówka sukcesywnie będzie się rozwijać – w tym dobrym kierunku.

Wszystkiego dobrego. Pingwin.

________

www.stacjarewal.pl/

Dzień dobry!

Abym mógł zamknąć projekt kolei Cukrowni Kruszwica (ten konkretny, bo nie wykluczam kolejnych 🙂 ), to musiałem wykonać podstawkę. Większość, a przynajmniej niektórzy, znają moje wąskotorowe relacje, więc ten wpis niech będzie ich małą kontynuacją, chociaż kartonu w temacie będzie niewiele. Mimo to, nie chciałem pokazywać budowy dioramki, w którymś z tematów taborowych. Jednak trzydzieści zdjęć, to dość sporo. 🙂

Zasadniczy element makietki, to ramka na zdjęcie, kupiona za grosze. O dziwo, ramka produkcji krajowej. 🙂 Budowę zacząłem od wyjęcia szybki – nie przyda się, oraz wyrwania „stopki” z „pleców” ramki, za pomocą której mogła stać. Owe „plecy” wykonane są z jakiejś prasowanej płyty wiórowej i to ją przyklejamy do samej ramki. Przyłożyłem płytkę, zamknąłem solidnie zatrzaski (są wbudowane w ramkę – trzymały szybkę i płytę) oraz zalałem wszystko klejem i zostawiłem na noc pod dociskiem mojej „cegły z pobliskiej parowozowni”. 🙂

Gdy klej wysechł, to ramkę odwróciłem i powstałą przestrzeń wykleiłem matą trawiastą.
NOCH – Grasmatte Wiese Art.-Nr. 00265

Należało teraz wykosić miejsce pod torowisko. 😉 Koszenie odbyło się trymerem mojej golarki. :-)))

I tak wykosiłem dwa paseczki o odpowiednim rozstawie – tutaj H0e 9 mm. W powstałe „linie” wkleiłem wcześniej przygotowane szyny. Szyny to żadna filozofia. Po prostu dwa paski kartonu, od góry pomalowane srebrnym, a z boku brązowym kolorem. Podany sposób jest bezczelnie najprostszym i najtańszym do wykonania torowiska na „stacjonarnej” makietce. 🙂

Jak widać ładownia, to jeden, krótki odcinek toru zakończony czymkolwiek. Ładownie buraków (i ich bocznice) znajdowały się bezpośrednio w polu bądź też w jego pobliżu. Były też odgałęzienia do PGR-ów (Brześć).

Zdarzały się takie malutkie ładownie (np. Jurkowo), jak też ogromne place z budynkami, oświetleniem i ogrodzeniem (np. Nowa Wieś)

Przyszedł czas na wykonanie placu. Tam gdzie miał powstać, wyskrobałem linijką trawę – do gołej przestrzeni, a następnie wysmarowałem klejem (a’la wikol) i wysypałem suchą ziemią zebraną z polnej drogi. Ziemia jest wysuszona i przesiana – zebrana w lipcu 2016. Na zdjęciu jeszcze wilgotna od kleju.

Gdy całość już porządnie wyschła, to placyk rozjaśniłem farbą techniką suchego pędzla. Czyli maczam (płaski) pędzelek w farbie, wycieram potem na kartce papieru prawie do sucha i następnie takim smyram mój placyk z ziemi. Czynność powtarzałem, aż do uzyskania satysfakcjonujących efektów. 🙂

Na dioramce chciałem mieć również roślinność. W zamyśle nie miała myć bujna i kolorowa – przypominam, że buraki wykopuje się na jesień. Dlatego „zasadziłem” niewielkie drzewko bez listowia oraz jako taką gęstwinę. Drzewko, to korzonki wykopane z nasypu kolejowego, a gęstwina (tudzież chaszcze ;-)) to jakieś letnie roślinki. Oczywiście wszystko zebrane rok temu i odpowiednio wysuszone.

Wykończenie roślinności, to kawałki modelarskiej „wysokiej” trawy posadzone zaraz przy drzewkach. Analogicznie wykonałem zakończenie torowiska, chociaż tutaj doszły też elementy wysuszonej, prawdziwej letniej roślinności
Polák – dzika łąka 4708
Polák – leśna trawa, krótka zieleń leśna 4905

Z krówkami Faller 154003, ale bez pociągu, całość prezentowała się tak. 🙂

Z pociągiem i obsługą Faller 151075 tak:

Teraz najlepsze… klimaty! 😉

             

I na sam koniec, by dzieło się nie kurzyło, własnymi ręcyma wykonałem gablotkę.

W zasadzie, to by było na tyle. 🙂
Dziękuję, że byliście i zapraszam do następnych relacji!

Odwiedzajcie Kartonową!

Do zobaczenia!
Patryk „Rico”

Jak mówią Internety:

„1Aw – typ polskich wąskotorowych wagonów pasażerskich, produkowanych w latach 1954-1957 w Fabryce Wagonów w Świdnicy. Powstało w sumie 126 sztuk i wszystkie były przeznaczone dla kolei dojazdowych PKP. Według danych z 2009 r. zachowało się 31 sztuk, w tym dwie przeznaczone do ekspozycji. Oznaczane były serią Cx, następnie Bx i Bxhpi. W oparciu o budowę 1Aw powstały późniejsze konstrukcje wagonów dla kolei wąskotorowej produkowanych w Polsce.”

___________________

Pomysł na model wyszedł spontanicznie. Gdyby nie on, to pewnie pociachałbym jakiś okręt, a babrać się znowu rok – dwa z modelem, to nie miałem ochoty. Niektórzy modelarze wykonują duże modele wąskotorówek np. z Modelika, ale u mnie, jak wąskotorówka, to musi być H0. W przypadku mojego wagonu, wąskotorówka w H0, to rozmiar H0e, czyli wszystko na tor 650 – 850 mm pomniejszone 87 razy. Model wykonałem na podstawie trzech takich sobie rzutów (bok, czoło, rozmieszczenie siedzeń) znalezionych gdzieś w sieci. Nie zastanawiałem się co i jak będę robił. Po prostu wydrukowałem i zacząłem działać. Model powstał z kolorowych kartoników. Dzięki temu odeszło malowanie, którego obrzydliwie nie znoszę. Elementy rozrysowywałem sobie ołówkiem „na kolanie”. Przydała się też linijka i cyrkiel. 🙂

Z racji tego, że zauroczony i poniekąd związany jestem z Piotrkowską Koleją Dojazdową, to postanowiłem wykonać podstawkę przedstawiającą stację Przygłów. Jej elementy to: ramka po obrazku, kawałek modelarskiej trawy z maty, podkłady i szyny z barwionego kartonu, peron z szarej tektury, roślinki modelarskie z przewagą darów natury zebranych w lipcu i zasuszonych. Piach i wykończenie peronu, to również naturalne zbiory, z polnej drogi. Szosa, to pomalowany papier ścierny. 🙂

Miłego oglądania!