Uncategorized

Ostatniego dnia lipca roku 2017 Pingwin wraz z Pingwinową wybrali się na „Wystawę miniatur kolejowych” w Rewalu. Z rana nie zapowiadało się słonecznie, więc zamiast plaży chcieliśmy zrobić coś pod dachem, jednak pogoda zrobiła psikusa i od południa do wieczora świeciło słoneczko.

Samo dojście nie jest jakimś wyczynem, tym bardziej, że idzie zaparkować pod pobliskim sklepem i spokojnie podreptać na stację. Okolica jest raczej dostatecznie oznakowana. Boli, że na oznakowanie składają się niewielkie znaczki… jednocześnie patrząc pod kątem innych atrakcji Rewala, gdzie są plakaty na pół płotu. Ul. Dworcowa jest ładną, urokliwą dróżką z kostek. Raczej nie spotkamy tam wszędobylskich stoisk z pamiątkami. Bynajmniej ja nie spotkałem. 😉

    

Na samym dworcu w Rewalu wisi stosowna, dosyć duża informacja odnośnie tego, co możemy tam spotkać. Oj, gdyby takie wisiały i na mieście. 🙂 Jeżeli chodzi o sam budynek dworca, to powiem, że jest ładnie odnowiony. Są ławeczki, latarnie, tynk na razie nie odpada. Brak jest jednak oznakowania dotyczącego peronów oraz kierunków, w których udają się pociągi wąskotorowe. Jednak Nadmorską Kolej zostawimy sobie na jakiś osobny wpis. Na inne oznakowania dworcowo-wystawowe składa się jeszcze zalaminowana karteczka.

 

W okolicy znajduje się jeszcze zestaw kołowy prod. Krupp z roku 1921.

Środek budynku prezentuje się następująco. Widzimy siedziska w poczekalni (z miejsca fotografującego i za jego plecami są jeszcze lepsze fotele ;-)) regał z zabawkami, które możemy zakupić oraz wszelkie pamiątki dworcowe. Zaraz z lewej strony jest jeszcze kasa kolejki wąskotorowej. Kolej wąskotorowa i wystawa miniatur, to dwie osobne historie. Należy patrzeć gdzie się idzie i do kogo.

 

W stosach pamiątek nie zabrakło oczywiście modelu naszego Vikinga 🙂 co nie powiem – bardzo mnie cieszy. Miło zobaczyć na drugim końcu kraju personalia kumpla. 🙂

  

Na wystawę CO WAŻNE nie można wejść samemu. Malutką grupę oprowadza przewodnik, który mówi i po naszemu, i po sąsiedzku – niemiecku. Bilety kosztują po 15 zł. Dziecka mają zniżki.

Udajemy się po schodkach na górę i wita nas regał, w którym możemy ujrzeć m.in. przegląd skal modelarskich – od zerówki do N’ki.

 

Zaraz z lewej strony jest pokój dziecięcy. Są w nim trzy makiety, na których dzieci mogą się pobawić. W gusta najmłodszych trafiają szczególnie dwie kolejki rozłożone na podłodze.

 

Z tego pokoju przechodzimy do pomieszczenia ze skalą TT, gdzie umiejscowiona jest makieta z lat 70/80. Dzieło bogate przede wszystkim w układ torowy. Dodatkowo makieta jest oświetlona, a przewodnik prezentuje nam walory wieczorne poprzez zgaszenie światła w pomieszczeniu. Z racji lat, w których wykonana została makieta, wiele obiektów na niej zrobionych jest własnoręcznie. Możemy pogratulować autorowi, bo jak na tamte czasy, to myślę, że szacunek się należy.

          

W przypadku wykolejenia, tudzież zatrzymania składu w tunelu, makieta posiada „otwierane osiedle”. 😉

  
 

W regałach obok makiety znajdują się przeróżne modele kolejowe w skali TT z lat 70/80.

     

Są też antyki w skali N.

 

I eNkowa makietka w walizce.

  

W kolejnym pokoju mamy makietę w skali H0. Czy makieta jest oświetlona? Nie wiem, jednak dodatkową atrakcją na niej jest obracające się śmigło elektrowni wiatrowej. I chociaż nie działa, to nieźle prezentuje się również wyciąg krzesełkowy. Są też „smaczki” w postaci scenek, takich jak: świnka na dachu wieży ciśnień, czy kochająca się para.

           

  

Analogicznie jak w przypadku innych skal, w regałach obok prezentowane są modele w skali H0. Znajdziemy też trzy sztuki kartonów w 25-tce.

      

W ostatnim pokoju na piętrze, który możemy odwiedzić wraz z przewodnikiem, znajdują się kolejki w trzech skalach (N, TT, H0). Tak jak w przypadku wcześniejszego regału, jest to porównanie skal modelarskich. Mamy też możliwość zobaczenia ile, jaka skala zajmuje miejsca w przestrzeni. Zaraz obok jest niewielka wystawa wojskowa, gdzie znajdziemy działa kolejowe, dioramki oraz złoty pociąg, którego nie mam na zdjęciu. Przyjedziecie – zobaczycie. 😉

     

Co ważne, w pomieszczeniu jest również księga pamiątkowa, gdzie śmiało można się wpisać.

 

Teraz przedstawię subiektywną opinię modelarza – nie związaną z działalnością Kartonowej Kolei.

Na początku chciałbym zaznaczyć, że zgodnie z tym, co widziałem w księdze pamiątkowej, zdaję sobie sprawę, że placówka istnieje dopiero rok. Dopiero? A może już rok? Zależy pod jakim kątem spojrzeć.
Poruszę temat makiet kolejowych, bo jest to niejako Wasza wizytówka (co też zaznaczacie w informacjach nt. placówki). Również podczas oprowadzania szczególną uwagę poświęcacie makietom, więc tym bardziej uważam, że należałoby się na nich skupić, jednak już bez osób odwiedzających.

Makiety prezentują dosyć niski poziom wykonania, co mnie jako modelarza kłuje w oczy, a jeżeli nie będą chociaż połowicznie doglądane, to się po prostu kiedyś rozsypią. Osobiście widziałem „latające” domy nad trawą (nie przytwierdzone), pourywane poręcze, czy wywróconych ludzików. Nie oczekuję tutaj drugiego Miniatur Wunderland, ale myślę, że przy odrobinie pracy placówkę można byłoby nazywać mianem takiej wystawy. Tym bardziej, że makiety nie są sterowane transformatorem FZ1, tylko profesjonalnymi pulpitami z odpowiednimi zadajnikami prędkości, a co najważniejsze (według etykiety prezentacyjnej) makiety są własnością: Wystawy Miniatur Kolejowych. Nie wiem na jakich zasadach autorzy makiet przekazali Wam dzieła, ale, jeżeli macie jakiekolwiek pole do popisu, to należałoby z niego skorzystać. Szutrowanie torowiska (w przypadku makiety TT) czy posianie trawki elektrostatycznej, to nie jest duży wydatek, a krajobraz naprawdę na tym zyska.

Pod względem PR, jeżeli nie macie osób, by to wykonać, to może zainwestujcie w materiały i poproście modelarzy o odwiedziny? Może jakieś warsztaty? Powiem szczerze, że nawet nie trzeba zamykać wystawy, by to robić. Udoskonalanie makiet przy zwiedzających na pewno przykuło by ich uwagę.

Kolejną sprawą jest chaos na regałach, gdzie może skale pasują do siebie, ale poza tym znaleźć można wszystko – architekturę, parowozy, elektrowozy, samochody, a nawet modele kartonowe. Proponowałbym odpowiednie podzielenie gablot. Może na epoki modelarskie? Może taborowo? Parowozy, spalinowozy, elektrowozy? Wagony towarowe, osobowe…? Osobną gablotę na architekturę oraz osobną na modele kartonowe.

Brakuje jakiegokolwiek wspomnienia o makietach modułowych. Całą uwagę przewodnik poświęcił obecnym tortom, co poniekąd nakreśla odwiedzającym przymus zabawy kolejką. Każdy rodzaj makiet posiada swoje wady i zalety. Wadą tortu jest zajęcie ogromnej przestrzeni, gdzie nie każdy może sobie na taki rodzaj makiety pozwolić.
Natomiast moduł zajmuje mało miejsca oraz z łatwością można go przetransportować na imprezy modelarskie, gdzie z kilkunastu/kilkudziesięciu modułów (razem z Twoim) tworzy się ogromną, realistyczną makietę kolejową.

Może warto byłoby wykonać w celu prezentacji na wystawie, profesjonalny moduł? Odwiedzający zobaczyliby ile miejsca taka makieta zajmuje, jaką posiada konstrukcję oraz jak można się bawić za jej pomocą.

Brakło również wspomnienia o modelach kartonowych (pomimo kilku obecnych w gablotach). Modelarstwo kartonowe daje nie mniejszą radość, jak bawienie się kolejką za pomocą zasilacza. Co smutne, w sklepiku przy kasie brak jest wyboru modeli kartonowych. Nie ma KOTEBI, Answera, GPM, nie ma ADW czy Modelika. Chciałbym zauważyć, że oprócz zdecydowanej większości jaką są dzieci, czasem do Was przybywają modelarze (jak np. ja), którzy chcieliby się zaopatrzyć w kartony, gdzie jednak nie mają takiej możliwości. Przeciętny zjadacz chleba nie ma szans podpatrzeć, jak wygląda profesjonalne opracowanie modelu kartonowego. Takiego, który oferuje kilkaset elementów do wycięcia, rysunki montażowe, czy elementy laserowe.

Kolejnym brakiem, który zauważyłem jest brak czasopism kolejowych do zakupienia, czy chociażby poczytania w poczekalni. Przydałoby się w sklepiku kilka tytułów. Tym bardziej, że nasz przemysł wydawniczy nie próżnuje i systematycznie pojawiają się nowe numery „Kolei Małych i Dużych”, „Świata Kolei” czy „Stalowych Szlaków”. Książka „Historia kolei w Polsce” naprawdę nie załatwia sprawy.

Tak, jak wspomniałem na początku, wystawa w tym miesiącu obchodzi swoją pierwszą rocznicę i dzięki temu, że jest ona pierwszą, to mam nadzieję, że placówka sukcesywnie będzie się rozwijać – w tym dobrym kierunku.

Wszystkiego dobrego. Pingwin.

________

www.stacjarewal.pl/

Uwielbiam kolej, modelarstwo kartonowe i ich połączenie.

Uważam też, że zarażać pasją można dzieciaki już od najmłodszych lat, więc po zgodzie uzyskanej od Pani Dyrektor Przedszkola Jarzębinka w Nowych Skalmierzycach w ostatni poniedziałek maja zrobiłem mały pokaz kolejki elektrycznej wraz z krótką pogadanką z dziećmi o modelarstwie, kolejkach i kolei właśnie.

Na stolikach w jednej z sal ustawiłem mały tor ze zwrotnicami, dwa pociągi które śmigały w tę i z powrotem. Był też mały pulpit, dzięki któremu przedszkolaki mogły sterować kolejką.

Dla grupy „Poziomki”, do której należy mój Kuba, przygotowałem dyplom okolicznościowy pasowania na Młodych Kolejarzy, a każde z dzieci dostały też po ciachu w rączkę – czyli było i czym się pobawić, czym się pochwalić i co zjeść. Dzieciarnia – zachwycona – nauczyciele zresztą też.

Miałem tam być ze dwie godzinki, a siedziałem cztery, bo przyszły po kolei wszystkie inne grupy – oprócz żłobka 😉

Bardzo fajny dzień, uśmiechnięte buzie, żarzące się oczka i z siedem do ośmiu milinów pytań na temat i nie tylko.

Na jednym ze zdjęć widać wielką pomarańczową plamę – to ja w koszulce firmowej 🙂

Adam

Będąc w Tomaszowie Mazowieckim na Święta u rodziców mojej lepszej połówki nie mogłem (znowu) oprzeć się pokusie odwiedzenia tamtejszej stacji kolejowej. Oczywiście w czasie tejże towarzyszył mi znany, lubiany, wszechwiedzący i niezwykle skromny mój syn Kuba.

Na początek trochę historii bezczelnie skopiowanej z Wikipedii:

„Tomaszów Mazowiecki – stacja kolejowa w Tomaszowie Mazowieckim, w województwie łódzkim, w Polsce.

Chociaż jest to czterokierunkowy węzeł kolejowy, ruch pasażerski zawsze był tu niewielki. Pociągi towarowe przeważnie są tu przejazdem, chociaż czasami są załadowywane/rozładowywane w dalszej towarowej części stacji. Blisko położona(ok.13 km) Tomaszowska Kopalnia Surowców Mineralnych „Biała Góra”, które eksploatuje największe złoża piasków kwarcowych w Europie (stanowiące około 80% krajowych zasobów piasków szklarskich i formierskich) zapewnia ruch towarowy na stacji, ponieważ pociągi z piaskiem przejeżdżają często przez stację.

Tomaszów Mazowiecki otrzymał połączenie kolejowe w 1884 roku. Dworzec zlokalizowano na trasie Koluszki – Dęblin (wtedy Iwanogród). Stacja została zbudowana w pobliżu ówczesnej osady Wilanów (dziś dzielnica miasta), w znacznej odległości od centrum miasta. Było to podyktowane wytycznymi rządu rosyjskiego, zgodnie z którymi linie kolejowe nie mogły przebiegać w pobliżu większych ośrodków miejskich (związane to było ze strategią wojskową). Położenie dworca w znacznej odległości od miasta pozwoliło w przyszłości uniknąć miastu problemów związanych z przebiegającymi w centrum torami kolejowymi oraz pozwoliło na lokalizację w pobliżu tego węzła wielkich zakładów chemicznych. Nietrudno jednak zrozumieć, że ówczesnym mieszkańcom Tomaszowa taka lokalizacja wcale się nie podobała. Autor pierwszej monografii miasta Tadeusz Seweryn uznał to za „dzieło przekupnej i złośliwej biurokracji rosyjskiej”.

Kolejną linię łącząca stację Tomaszów Mazowiecki ze stacją Radom uruchomiono w 1948 roku. Budowa została rozpoczęta przez Niemców ( korzystających z niewolniczej pracy ) w okresie II wojny światowej, dokończona po wyzwoleniu. Dziś trasa ta jest zelektryfikowana.

Niemcy planowali również połączenie kolejowe z Piotrkowem Trybunalskim.

Od węzła Tomaszów Maz. odchodzą także tory do Spały i Nowego Glinnnika.

Na terenie stacji postawione są semafory świetlne.

Od stacji odchodziła bocznica do dawnych Zakładów Włókien Chemicznych Wistom.

W 2005 roku budynek stacji przeszedł remont elewacji.”

 

Dość przynudzania. Czas na konkrety 🙂

Wizytę, jak zawsze, zaczęliśmy od spaceru wzdłuż peronu. Warto zwrócić uwagę na piękny kwietnik a’la późny Gierek.

Jak widać, stacja posiada dość dużą ilość torów, a to za sprawą bocznic i torów towarowych do byłego molocha przemysłowego czyli Zakładu Włókien Chemicznych Wistom. Przy torze nr 2 nadal stoją 2 dobrze zachowane żurawie wodne.

Potem obowiązkowy obchód dworca i budynków kolejowych. Na ostatnim zdjęciu piękny rozkład jazdy pokazujący w pełni przyszłość PKP:

Tuż obok dworca znajduje się rampa używana swego czasu do załadunku i rozładunku pojazdów bojowych z pobliskiej jednostki wojskowych. Obecnie w nieciekawym stanie, ale coś tam przy torach i zwrotnicach grzebano, możliwe że znów będzie używana.

Potem zrobiliśmy sobie rundkę wokół starego zwałowiska piasku i żwiru z pobliskiej kopalni Biała Góra z wagonów na ciężarówki. Dzisiaj obraz nędzy i rozpaczy, ale rozmiary robią wrażenie. Zaraz obok stoi ogromna wieża wodna zdecydowanie niemieckiego pochodzenia z czasów wojny. Również w tej okolicy stoją 3 nastawnie. Stara murowana, zrobiona po wojnie blaszana (podobna jest w Kaliszu) – obie nieczynne. Tuż obok przejazdu znajduje się „nówka nie śmigana” nastawnia zrobiona z kontenerów – ale żal mi było toto fotografować. Tu za przejazdem na miejscu żelbetowej parowozowni zburzonej w latach 80-tych znajduje się złomowisko – niestety ogrodzone. Ale bardzo miły Pan pilnujący tego miejsca powiedział mi, że pozostał po parowozowni tylko mały budynek z podstacją transformatorową i jeden tor. Tuż obok złomowiska biegnie tor w kierunku Spały, którym czasami latem śmiga parowóz z pociągiem specjalnym. Nad torami rozwieszona jest też kładka dla pieszych, ale ze względu na fatalny stan jest zamknięta.

Mieliśmy tez szczęście, bo na stację akurat podjechał ekspres Korczak do Krakowa składający się z EZT ED160. Ależ to piękna maszyna – bardzo duża i robiąca niesamowite wrażenie jakością i mocą.

 

Na koniec dwa filmiki: – jeden z przyjazdu ED1260 na stację i przejazd ET22 przez przejazd („masło maślane” , ale jak to inaczej napisać 😉 )

Pozdrawiam kolejowo

Adam